Srebrny Medal Za Zasługi Dla ZOR RP dla kombatanta AK kpt. Jana Kowalczysa

Kpt. w st. spocz. Jan Kowalczys ps. „Śmiały” – kombatant AK został uhonorowany przez Zarząd Główny Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej Srebrnym Medalem Za Zasługi Dla Związku Oficerów rezerwy RP.

Medal nadano w uznaniu zasług w zakresie wspierania działalności statutowej Związku, szczególnie w upamiętnianiu osób oraz miejsc walki narodu polskiego o wolność, niepodległość i suwerenność Ojczyzny, oraz dużego zaangażowania w kultywowanie tradycji narodu i propagowaniu chwały Oręża Polskiego.

Odznaczenie w imieniu prezesa ZG płk. rez. Alfreda Kabaty wręczył ppor. rez. Grzegorz Wołoszczak – prezes Morskiego Koła ZOR RP w Gdyni w asyście wiceprezesa Koła kmdr. ppor. Dariusza Demskiego.

XXX

Kapitan Jan Kowalczys urodzony 27.10.1927 r., żołnierz 77 pułku piechoty AK, Sybirak i poeta. Wojna była przeżyciem, które ukształtowało w największym stopniu zarówno charakter jak i twórczość pokolenia „Kolumbów”.

Młodzi ludzie, zmuszeni byli bardzo szybko dorastać w czasach, gdy cały świat wokół nich opętany był szaleństwem wojny światowej. Kiedy Ojczyzna została zniewolona przez hitlerowskie Niemcy i bolszewicką Rosję, wiedziony przykładami z ubiegłego wieku, Jan Kowalczys wstąpił w szeregi 77 pułku piechoty Armii Krajowej. Podczas walk z hitlerowskim oraz bolszewickim okupantem wykazał męstwo oraz odwagę, za które został wyróżniony przez Prezydenta RP na Uchodźstwie w Londynie Medalem Wojska. Aresztowany przez NKWD i przekazany oprawcom z Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (KGB) został skazany za działalność skierowaną przeciw Armii Czerwonej oraz zagrażającą interesom Związku Radzieckiego, na pobyt w obozach na Syberii.

Powrócił do Ojczyzny 1957 roku, gdzie po 64 latach, za swoją postawę patriotyczną został uhonorowany przez Prezydenta RP jednym z najwyższych odznaczeń państwowych, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Poniżej wiersz Jana Kowalczysa:

„ Gdy patrzę na gruszę polną,

Na wierzbę płaczącą przy drodze,

Na Kresy przenoszę swą duszę,

I drużką swą polną przechodzę.

               Gdy śpiew usłyszę daleki,

               Albo klekot w gnieździe bociana,

               Jak żywo staję w pamięci,

               Ma wioska rodzinna Rakliszki.

Myślę żem spotkał sąsiada,

z dawnych okolic spod Wilna,

Gdzie każdy z każdym jak z bratem

Serdeczne rozmowy zaczynał.

               I wszystko co piękne, szlachetne,

               Co chwałę człowieka głosi,

               Z Wileńszczyzną mi się kojarzy,

               Na Kresy swe myśli przenoszę.”

(Jan Kowalczys ps. ”Śmiały”)

Barbara Halicka